Δωδεκάχρονε εαυτέ μου, είναι Μάιος του 2008 και θα πανηγυρίσεις ξανά το 2021

Από εκείνο το βράδυ που η Ανόρθωση θα κατακτήσει το τελευταίο της τίτλο, θα κάνει 13 χρόνια να πανηγυρίσει κάποιο τίτλο ξανά. Αν και τώρα που το διαβάζεις, με θεωρείς τρελό, είναι αλήθεια.


Μέχρι τα δώδεκα σου έχεις ζήσει πρωταθλήματα, κύπελλα ιστορικές προκρίσεις και σε λίγους μήνες την είσοδο της Ανόρθωσης στο Champions League. Από το 2008 όμως η ομάδα σου θα μπει σε ένα χάος μια κόλαση που θα κάνει 13 χρόνια να βγει από μέσα. 13 χρόνια ξηρασίας.


Ο δωδεκάχρονος σήμερα αδερφός σου δεν ξέρει τι είναι η χαρά ενός τροπαίου. Εσύ που αν και παιδί όταν την αγάπησες δεν θα τα την ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ, εσύ όμως θα ξεχάσεις πως είναι να πανηγυρίζεις ένα τίτλο, οι δυσκολίες που θα βρει η ΑΝΟΡΘΩΣΗ θα σε κάνουν να την αγαπήσεις ακόμα περισσότερο για αυτά που πρεσβεύει.


Τώρα πρώτιστος στόχος σου είναι να είσαι δίπλα της στα δύσκολα μέχρι να επανέλθει στους τίτλους. Τα χρόνια θα περνούν η αγάπη σου θα μεγαλώνει και το πάθος σου θα γίνεται κομμάτι της ζωής σου θα ζεις για τα Σαββατοκύριακα και τις εκδρομές. Εντός, εκτός παντού εκεί πιστός να πνιγείς δάκρυα και απογοητεύσεις! Να κλείνεις τα ματιά να μην τα δεις που βούρκωσαν, θα γεμίζεις οργή, αλλά η οργή σου θα γίνεται πείσμα να παραμένεις εκεί διπλά σε ότι αγαπήσεις πιο πολύ!


Στις 15/05/2021 ηταν ο τελικός, και περίμενες αυτό το παιχνίδι για χρόνια. Τώρα τα χρόνια έγιναν βδομάδες και οι βδομάδες νύχτες. Τα τελευταία βράδια πριν τον τελικό κοιμόσουν λίγο και ονειρευόσουν τον τελικό. Δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς πουθενά αλλού, μονάχα ο τελικός είναι στο μυαλό. Την μέρα του τελικού θα πήγες από το απόγευμα έξω από το Παπαδόπουλος. Το παιχνίδι άρχιζε αργά το βράδυ, και μέχρι να αρχίσει το παιχνίδι εσύ φώναζες συνθήματα και θα συνόδευες την ομάδα μέχρι το γήπεδο και θα επέστρεφες πίσω.


Άρχισε το παιχνίδι και μέχρι να το σηκώσουμε μας ήρθαν απανωτά πολλά εγκεφαλικά, αλλά αντέχεις, το έχεις στο αίμα σου να αντέχεις. Η Ανόρθωση σου θα κερδίσει το κύπελλο, στο 125ο λεπτό και 05 δεύτερα ο Ρουμάνος διαιτητής σφυρίζει την λήξη, και είσαι κυπελλούχος μετά από 14 χρόνια. Θα βγάλεις την φανέλα θα την κάνεις κασκόλ και θα βγάλεις μια κραυγή ευτυχίας, «ΑΝΟΛΑΑΑΑΑ ΜΟΥΥ ΚΥΠΕΛΛΟ» η φωνή σου θα σβήσει μέχρι που δεν θα ακούγεται. Τα δάκρυα θα κυλήσουν δεν θα τα κρύψεις αυτή τη φορά, είναι δάκρια χαράς. ,


Είναι 13 χρόνια προσμονής! Είναι οι ήττες 13 χρόνων που σε πλήγωσαν βαθιά. Είναι η διχόνοια ανάμεσα στο κόσμο που τώρα χάνεται είστε όλοι ένα κουβάρι. Στο πλάι σου θα είναι δυο φίλοι σου θα τους αγκαλιάσεις και θα τους πεις εμείς μαζί σε όλα. Είναι τα 13χρόνια που οι αποκλεισμοί σε ντρόπιαζαν αλλά άντεχες να ήσουν εκεί, είναι όλες οι πίκρες συμμαζευμένες. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό, είναι η Αμμόχωστος που θα δοξαστεί ξανά!


Είναι η προσφυγιά που θα μας θυμίσει ότι μας ενώνει μια πόλη και μια ομάδα! Είναι η περηφάνεια των προσφύγων, όλων των ξεριζωμένων Ελληνοκύπριων που επανέρχεται! Φωνάζεις, χορεύεις χοροπηδάς δεν σε νοιάζει τίποτα είσαι ευτυχισμένος, έχεις τόση ένταση. 13 χρόνια ήσουν εκεί πιστός, να πηγαίνεις παντού. Δεν την εγκαταλείψεις ποτέ και τώρα είναι η στιγμή σας, εσύ, η ΑΝΟΡΘΩΣΗ να γιορτάσετε!

Τώρα είμαστε εξιλεωμένοι, μεθυσμένοι απο χαρά! Θα κοιτάζεις τον ουρανό και θα λες « ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΑΝΟΡΘΩΣΗ».


Για την ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΡΩΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ! Αγαπημένε μου δωδεκάχρονε εαυτέ, δώδεκα χρόνια μετά θα πανηγυρίσεις και θα αισθάνεσαι παιδί. Ένα παιδί που αγάπησε και δεν ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ την ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ!


Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου