European Super League: Το άκρον άωτον της υποκρισίας

Το European Super League ήταν τελικά ένα πυροτέχνημα δύο ημερών. Ώσπου να καταλάβουμε καλά καλά τι γίνεται, μέσα σε 48 ώρες έγινε καπνός και τώρα είναι μια (κάπως) μακρινή ανάμνηση.


Αφού λοιπόν οι δώδεκα ιδιοκτήτες κάποιων από των μεγαλύτερων clubs στην Ευρώπη συνεδρίαζαν πίσω από κλειστές πόρτες και μέσα από online meetings στο Zoom, μας παρουσίασαν από το πουθενά την ανανεωμένη (για εκείνους) μορφή του Champions League. Έξι από αυτούς είναι ιδιοκτήτες της Liverpool, Manchester City, Manchester Utd, Chelsea, Arsenal και Tottenham. Ουσιαστικά αυτές οι ομάδες θα είχαν ένα κλειστό συμβόλαιο που θα εγγυάται κάθε χρόνο την συμμετοχή τους σε αυτή την διοργάνωση αφήνοντας στα κρύα του λουτρού την UEFA και τα τοπικά τους πρωταθλήματα.


Μέσα σε εκείνες τις 48 ώρες αλλά και τις μέρες που ακολούθησαν, είδαμε και ακούσαμε πολλά. Για το πως ήμασταν τόσο κοντά στην καταστροφή του ποδοσφαίρου, πώς εμφανίστηκε η UEFA ως δια μαγείας σαν ο σωτήρας του αθλήματος, και πως ξαφνικά τα μεγάλα κανάλια όπως ΒΤ Sports και Sky Sports θυμήθηκαν να υπερασπιστούν τους φίλαθλους του αρχαιότερου και πιο δημοφιλούς sport στη Μεγάλη Βρετανία.


H UEFA που στον τελικό του Champions League το 2019 στη Μαδρίτη έδωσε από 16.000 εισιτήρια στους φίλους της Λίβερπουλ και της Τότεναμ και σχεδόν 50.000 εισιτήρια σε σπόνσορες. Την ίδια χρονιά διοργανώνει τον τελικό του Europa League στο Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. Το BT Sports και το Sky Sports έχουν τα αποκλειστικά δικαιώματα της Premier League και των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Επίσης εν μέσω πανδημίας αποφάσισαν να χρεώνουν για παιχνίδια pay-per-view έως και 15 λίρες. Εάν εγώ δηλαδή μία Κυριακή ήθελα να δω το Burnley - Άστον Βίλα έπρεπε να πληρώσω 15 λίρες. Give me a break…


In their eyes, όλοι αυτοί οι φορείς “κατάφεραν” να σώσουν το ποδόσφαιρο από το καπιταλιστικό Tsunami που ήταν έτοιμο να πνίξει το άθλημα χωρίς να παίρνουν κανένα responsibility για την ευθύνη που έχουν στην κατρακύλα του ποδοσφαίρου τα τελευταία 20-30 χρόνια. Tο τι είδαμε και ακούσαμε λοιπόν ήταν το άκρον άωτον της υποκρισίας.



Aν πάρουμε την Premier League πιο συγκεκριμένα και τις έξι ομάδες που υπέγραψαν συμβόλαιο με το European Super League, τρεις από αυτές έχουν οι ιδιοκτήτες Αμερικανούς, μία έχει για ιδιοκτήτη Ρώσο ολιγάρχη, η άλλη μία Βρετανική επενδυτική εταιρεία και η τελευταία ιδιοκτήτες σεΐχηδες του Abu Dhabi. Ουσιαστικά κανένας από αυτούς τους ιδιοκτήτες δεν ξέρει τι σημαίνει ποδόσφαιρο και αν χρησιμοποιήσουμε μία κυπριακή παροιμία “αν τους βάψουν την μάππαν πράσινη θα την φαν για καρπούζιν” τους ταιριάζει γάντι. Με ποια κίνητρα νομίζετε αγόρασαν και ανέλαβαν αυτές τις ομάδες;


Εδώ και δεκαπέντε με είκοσι περίπου χρόνια βλέπουμε το ποδόσφαιρο να αλλοιώνεται, και έναν πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν αυτοί οι ξένοι ιδιοκτήτες, και όταν λέω ξένοι εννοώ ξένοι στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ο μόνος λόγος που αγόρασαν αυτές τις ομάδες είναι business related και όχι football related. Καθαρός στόχος είναι τα κέρδη. Για να φτάσουν στα κέρδη οι ομάδες πρέπει να είναι επιτυχημένες, και επιτυχία στο ποδόσφαιρο σημαίνει να κερδίζεις τίτλους και να αγωνίζεσαι στο Champions League κάθε χρόνο. Για να φτάσεις στις επιτυχίες πρέπει να επενδύσεις, και πράγματι αυτοί ιδιοκτήτες επένδυσαν σε γήπεδα, μεταγραφές, προπονητικά κέντρα, και στα local communities.


Ξέραμε πολύ καλά ότι τα ποσά που δαπανώνται ειδικά για μεταγραφές ήταν αστρονομικά και γενικά τα λεφτά που έμπαιναν στο χώρο του ποδοσφαίρου ήταν πρωτάκουστα. Όσο οι ομάδες μας πρωταγωνιστούσαν στο ψηλότερο επίπεδο και κέρδιζαν τίτλους όλα ήταν “μέλι γάλα”. Και μάλιστα κάποιοι οπαδοί ομάδων που "εκόφκαν" λίγο πίσω από τις υπόλοιπες ήταν τόσο απελπισμένοι που εφτάσαν στο σημείο να λαλούν, "ε ας μας αγοράσει τζαι εμάς κανένας δισεκατομμυριούχος να δούμεν χαίριν". Έτα ούλλα τζαμαί τωρά!



Όταν όμως θα ερχόταν η ώρα που τα κέρδη δεν θα ήταν αρκετά, οι ιδιοκτήτες αυτών των ομάδων θα προσπαθούσαν να βρουν άλλες λύσεις για να 'ρθει παραπάνω χρήμα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι, εάν η πρωταθλήτρια της Premier League κατακτήσει και το Champions League, την ίδια χρονιά θα βάλει στα ταμεία της πάνω-κάτω 300 εκατομμύρια ευρώ, με τη δημιουργία του European Super league θα έβαζαν στα ταμεία τους ακριβώς το ίδιο ποσό μόνο απλά για τη συμμετοχή τους. Οι ομάδες θέλουν να εκμεταλλευτούν το “commercial reach” και το “brand name” που έχουν όταν αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα και στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τώρα καταλάβετε γιατί δημιουργήθηκε το European Super League;


Κλείνοντας, πρέπει να πω ότι προσωπικά ήμουν και είμαι εναντίον της δημιουργίας μιας κλειστής Ευρωπαϊκής Λίγκας, αλλά στο σημείο που έφτασε το ποδόσφαιρο η παρούσα μορφή του Champions League δεν είναι sustainable για τα επόμενα χρόνια και πρέπει να αλλάξει. Η υποκρισία όμως που κατέκλυσε την τηλεόραση και τα social media ήταν το κάτι άλλο. Πρέπει και εμείς σαν οπαδοί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να είμαστε ειλικρινείς. Το ποδόσφαιρο του 2021 δεν είναι ίδιο με το ποδόσφαιρο του 2001 και εμείς οι ίδιοι βάλαμε το χεράκι μας. Όχι directly αλλά indirectly, αφού η δίψα και ο πόθος που είχαμε να δούμε τις ομάδες μας επιτυχημένες μας τύφλωσε κάπως στην παρουσία νέων ιδιοκτητών έξω από το χώρο του ποδοσφαίρου που μας έταξαν γη και ουρανό. Κανένας δεν αναρωτήθηκε τότε τι θα 'ρθει μετά όταν η γη και ο ουρανός δεν θα είναι αρκετά για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.



Γράφει ο Κωνσταντίνος Αδάμου


Recent Posts

See All