Κινητό, τσιάρο, τζιαί δώσ'της πουρούς ν'άψει

Κυπραίος/α οδηγός. Ξέρω. Έσσιετε πολλά βιώματα. Άπειρα. Σε ούλλες τις πόλεις τούτου του πανέμορφου νησιού, για να μεν κακοφανίσουμε κανένα.


Φυσικά, να κάμω τζιαι μιαν μικρή διευκρίνιση δαμέ, ότι εν τους κατατάσσω ούλλους μες το ίδιο καζάνι, μιας τζιαι υπάρχουν τζιαι οι "άλλοι" που τολμούν, άκουσον άκουσον, να συμμορφώνουνται με τα του νόμου. Εν αντρέπουνται λέω 'γώ.

Με αφορμή ένα περιστατικό που έτυχε να βιώσω, ως πεζός, ήρτεν μου η έμπνευση να κάτσω να γράψω 2 λόγια. Εννοείται πως σκοπός μου δεν είναι ούτε να μειώσω κανέναν αλλά ούτε να προσβάλω. Από’σιει μούγια, μουγιάζεται. Παράλληλα, σκοπός μου δεν είναι ούτε να εξυμνήσω τους νομοταγείς τζιαι ευσυνείδητους του τόπου τούτου, αφού ως γνωστόν έχουν πάντα άδικο, είναι οι φλώροι, οι party poopers, που αρπάσσουν πάντα λογιών λογιών βρισιές, χειρονομίες και ούτω καθεξής.


Στο θέμα μας λοιπόν. Πριν θκυό μέρες, μεσημέρι, τζιαι στην επιστροφή μου που ένα περίπατο που έκαμα στην Πιαλέ Πασιά, χρησιμοποιώντας πάντοτε το μήνυμα που μου επιτρέπει να νιώσω τζιαι κάπως ελεύθερος πολίτης του κόσμου τούτου (εε εν νομίζετε ότι επαρασσ...ε το λλίο ρε παιθκιά με τα μηνύματα;), προς το Μακένζι, μια κυρία με κάμπριο, κονβέρτιμπλ αυτοκίνητο, παλλουκώννει το όχημα της μες την μέση της στράτας σαν εκατευθύνετουν προς το Μακένζυ, λλίον πριν το Ciao Stelio (Σκαλιώτες μου σίουρα πρέπει να εκαταλάβετε που). Σημειώνουμε κάπου δαμέ ότι η κυρία στο αυτοκίνητο της, συνοδευόταν από 2 μωρά. Με το που παλλουκώνει, αντακώνει έναν ασταμάτητο κορνάρισμα, βρισίδι τζιαι η κάφτρα του τσιάρου να χάνεται κάπου στις πίσω μαξιλάρες.


Το πρόβλημα της; Έναν άλλον αυτοκίνητο με μιαν κυρία για οδηγό, που εσταμάτησεν λλίο μετά την γραμμή του άλτ, στα δεξιά της σεληνιασμένης "φίλης" μας, δείχνοντας ότι θέλει να στρίψει, στα δεξιά της πουρέκκας που σε μιαν έξαλλη κατάσταση εν εμπόρεσε να συγκρατήσει την αίγλη του χαρακτήρα της. Το αποκορύφωμα; Γνέφει της γεναίκας που επερίμενε στο άλτ να περάσει μπροστά της, κάμνοντας της τζιαι χάρη που την άφηκε, αλλά παράλληλα τελειώνει το παραλήρημα της με μιαν ευγενικότατη έκφραση, "σκατό-τσουρα", στρίφκοντας παράλληλα δεξιά που ήθελεν να πάει εξ'αρχής αλλά χωρίς να δείξει. Εννοείται.


Ξέρετε, ένεν ότι με το δικό μου κείμενο εν να αλλάξει κάτι μες τούντον μπίμπ-τόπο που ζιούμε. Γιατί πολλά απλά, εν έχουμε μέσα μας εμπάθεια. Εν το έχουμε απλά. Ούτε ως άτομα, ούτε στην κουλτούρα μας. Είμαστε εμείς τζιαι μόνον εμείς. Ο εαυτός μας. Μόνον για λλόου μας.


Τονίζω ακόμα μια φορά, ότι εν είμαστεν ούλλοι το ίδιο. Αλλά γενικεύκω το, αφού έτσι εμάθαμεν να πράττουμεν, έτσι εμάθαμεν να είμαστε να μεγαλώνουμε τζιαι να προχωρούμε. Τζιαι ναι, επηρεαζούμαστεν κατά κάποιον τρόπο.


Τούτον το περιστατικό, εν ένα που τα εκατοντάδες παραδείγματα που συμβαίνουν μες τούντο τόπο, ειδικά στο κομμάτι του "οδηγώ τζιαι ο δρόμος εν δικός μου".


Αν ποττέ σου θκιαβάσεις τούντο άρθρο, θυμήθου ότι για τα δικά σου προβλήματα, όποια τζιαι να είναι τούτα, αν άρκησες να σηκωθείς να πάεις δουλειά, αν θεωρείς τον εαυτό του υπεράνω όλων, κτλ., ΔΕΝ ΣΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ. Ο μόνος που φταίει είσαι εσύ. Deal with it.


Τζιαι καλό θα είναι να αναθεωρήσεις λλίο, τζιαι να εντάξεις την λέξη εμπάθεια στη ζωή σου. Αλλά πριν το κάμεις, σιουρέυτου ότι αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει.


153 views0 comments