Kυπριακό κάλτ ποδόσφαιρο

Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε στους τρεις υπέρ-καλτ ξένους ποδοσφαιριστές που πέρασαν τα τελευταία 10 χρόνια από το νησί μας και ταυτόχρονα σημάδεψαν αλλά και σημαδεύτηκαν από τις ομάδες που αγωνίστηκαν.

Φτάνουμε στο τέλος μιας ακόμη σεζόν και κάπως τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει ως προς το ποιοι παίχτες με τον ερχομό τους πέτυχαν, ποιοι απέτυχαν και ποιοι μας χαρίζουν στιγμές ενός εκνευριστικού-σατανικού γέλιου. Ανάμεσα στις κατηγορίες παιχταράς/ μπαλαδοφάτσα και παίχτης για Όσκαρ για το χρυσό ρεπάνι, υπάρχει μια ενδιάμεση κατηγορία ποδοσφαιριστών που χαρακτηρίζεται ως υπέρ-καλτ. Αναφέρεται άλλοτε σε ποδοσφαιρικά βαριά ονόματα που ήρθαν, δεν ακούμπησαν όσα περιμέναμε, αλλά μας χάρισαν στιγμές γέλιου και εκνευρισμού.


Οι άγνωστοι ποδοσφαιριστές που μας χάρισαν στιγμές μαγείας στην αρχή, αλλά στο τέλος κινήθηκαν στην μετριότητα και απλά τους έχουμε σε μία εκτίμηση για την προσπάθεια και το γέλιο που μας πρόσφεραν.


Το 1 το καλό



Κάνουμε αρχή με το νούμερο ένα που είναι δικαιωματικά ποιος άλλος από τον Christopher Alexander Kofi Dickson ή όπως τον ξέρουμε DJ-Security στο castle της Αγίας Νάπας- Dickson. Αυτός ο λέοντας που σήκωσε την κούπα του πρωταθλητή με την ΑΕΛ χάρισε στιγμές ποδοσφαιρικής ηδονής στους ΑΕΛίστες, χάρισε και στιγμές καλοσύνης με τους πανηγυρισμούς και τις αντιδράσεις του αλλά και την έξω-αγωνιστική του ζωή. Ως Άγγλος έχει μια αγάπη στα ποτάκια και γενικά στην Κύπρο ζει την ζωή του στο έπακρο όσον αφορά τα νυχάτο-περπατήματα του. Κάποιοι λένε πως όταν κρεμάσει τα παπούτσια θα επιστρέψει να ανοίξει καμιά παμπ στον Πρωταρά αλλά κανείς δεν ξέρει σίγουρα.

Ήρθε στην αρχή για την Νέα Σαλαμίνα οπού σημείωσε 22 γκολ, αρκετά ώστε να μεταπηδήσει στην ΑΕΛ το Γενάρη του 2012. Αν και δεν μένει για πολύ στην ΑΕΛ, πετυχαίνει 3 γκολ αλλά πανηγυρίζει τον τίτλο, γίνεται καλτ μορφή για τους οπαδούς της ΑΕΛ για το πάθος του και τους πανηγυρισμούς του. Η φυγή του δεν γίνεται αισθητή, αλλά ο κόσμος της ΑΕΛ τον θυμάται με μια γλυκόπικρη νοσταλγία. Σίγουρα τα clubs της Αγίας Νάπας τον έχουν πεθυμήσει περισσότερο.


Το νούμερο δυο;



Ο Ζαουάντ Ζαϊρί κύριες και κύριοι. Ο Μαροκινός γνωστός από την θητεία του στον Ολυμπιακό Πειραιώς, τον Ιανουάριο του 2012 έρχεται στο νησί μας για την Μεγάλη Κυρία του κυπριακού ποδοσφαίρου. Άπαντες περιμένουν τα πάντα από τον διεθνή Μαροκινό. Με το καλημέρα σκοράρει κόντρα στο ΑΠΟΕΛ ένα πανέμορφο γκολ και σε συνδυασμό με μια μεστή εμφάνιση τρελαίνει τους Μαχητές. Παρόλα αυτά η συνέχεια είναι κάτω του μετρίου. Η Κυρία δεν πετυχαίνει την κατάκτηση κάποιου τίτλου και ο Ζαϊρί φεύγει με γλυκές αναμνήσεις από την γκολάρα του και τις non-look πάσες του, αλλά και τις αντιδράσεις του που θύμιζαν σκηνές από χιουμοριστικές σειρές. Οι Ανορθωσιάτες δεν τον έχουν πεθυμήσει, αλλά σίγουρα του έχουν μια εκτίμηση για την προσπάθεια του.


Νούμερο 3


O Rubenilson dos Santos da Rocha γνωστός ως Κανού, ήρθε στην Ομόνοια το 2017-2018 με καλές περγαμηνές μετά από θητεία στο Βέλγιο. Παρέμεινε για ένα χρόνο. Δεν έδειξε ποτέ πόσα άξιζε σε μια τρελή χρονιά για την Ομόνοια.

Ξεχώρισαν λίγες ατομικές ενέργειες αλλά και καλτ στιγμές, όπως την παγωνιέρα που έγινε κάθισμα, αλλά και τα ομονοιάτικα ποσταρίσματα για τα οποία τελικά τον επέκριναν αντί να πορώνει τους οπαδούς μαζί του. Έφυγε και εκτός από το εκνευριστικό γέλιο για το οποίο θα ήθελαν να τον δείρουν οι απανταχού Ομονοιάτες, τίποτα άλλο δεν τον θυμίζει. Αυτοί κατά την γνώμη μας ήταν τρεις καλτ μορφές που σημάδεψαν ομάδες και οπαδούς. Μας έκαναν τα Σαββατοκύριακα άλλοτε ωραία και άλλοτε εκνευριστικά. Σίγουρα όλοι τους μας χάρισαν ωραίες στιγμές, που τώρα θυμόμαστε με χαμόγελο και νοσταλγία πώς πέρασαν τα χρόνια από την τελευταία φορά που τους χειροκροτήσαμε ή βρίσαμε ανάλογα των περιστάσεων.


Τέλος, αφού μπαίνει καλοκαιράκι στο επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε σε παιχταράδες που ήρθαν για να αγωνιστούν, αλλά στο τέλος είχαν περισσότερες εμφανίσεις σε παραλίες από ότι σε αγωνιστικούς χώρους. Μέχρι το επόμενο τα λέμε φίλοι μου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου

209 views0 comments