Ο κορωνοϊός και η σχέση μας με την αστυνομία

Updated: Mar 31

Ο κορωνοϊός και η σχέση μας με την αστυνομία.


Θα μπορεί να χαρακτηριστεί όπως ένας γάμος σε διάσταση. Δεν συμπαθούμε πάντα ο ένας τον άλλο, αλλά υπάρχει μια τυπική εκτίμηση και γίνονται αμοιβαίοι συμβιβασμοί για το καλό των παιδιών, σε αυτή την περίπτωση τη λειτουργικότητα του κράτους.


Η σχέση μας με το κράτος είναι προβληματική λόγω της πολιτικής μας ιστορίας και κουλτούρας. Το κράτος ήταν εκεί πάντα για να παίρνει (φόρους), αλλά όχι για να δίνει (παροχές). Πελατειακές σχέσεις, κουμπαροκρατία, γραφειοκρατία, διαφθορά. Και ένας λαός που μονίμως προσπαθεί να γλιτώσει από το σύστημα με τη φοροδιαφυγή, να βρει άκρες μες το σύστημα με το μέσο, ή να γίνει ένα με το σύστημα μέσω διορισμών στη δημόσια υπηρεσία - the Cyprus dream.


Η καχυποψία μας προς το κράτος μεταφράζεται σε καχυποψία και προς την αστυνομία. Φυσικά και δεν βοηθούν τα φαινόμενα αστυνομικής βίας, ρατσισμού, σεξισμού, διαφθοράς και διαπλοκής μέσα στην αστυνομία που βγαίνουν ανά διαστήματα στην επικαιρότητα. Ούτε η ατιμωρησία για αμέλεια καθήκοντος, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και ο υπόκοσμος που φαίνεται να λειτουργεί ανενόχλητος.


Τα μέτρα όμως κατά της πανδημίας έκαναν αυτή τη δύσκολη σχέση με την αστυνομία σχεδόν ανυπόφορη. Η αστυνομία έχει κληθεί να εφαρμόσει διατάγματα που πολλές φορές ήταν οξύμωρα, παράλογα ή δυσανάλογα. Έγινε η προσωποποίηση του αυστηρού κράτους, προκαλώντας φόβο και θυμό στους πολίτες για τον περιορισμό των ελευθεριών, για την κατάργηση της ιδιωτικότητας, για τον εγκλεισμό στο σπίτι και τις θυσίες χωρίς αποτέλεσμα.


Δεν φοράς μάσκα; 300 ευρώ. Δεν ζήτησες έγκριση από την κυβέρνηση για να βγεις από το σπίτι; 300 ευρώ. Είσαι έξω μετά το κέρφιου; 300 ευρώ. Έχεις κόσμο στο σπίτι; 300 ευρώ (έκαστος). Ξαπλώνεις για ηλιοθεραπεία; 300 ευρώ. Βρίσκεσαι σε μονοπάτι της φύσης; 300 ευρώ.


Η αστυνομία του κορωνοϊού κατάντησε να τιμωρεί αντί να προστατεύει, να μοιράζει πρόστιμα αντί συμβουλές, να πατάσσει το καρναβάλι αντί το έγκλημα.

Η δημοκρατία είναι ένα σύστημα που βασίζεται στην εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Ανταλλάζεις την απόλυτη σου ελευθερία για να αποκτήσεις δικαιώματα ως πολίτης, όπως στη θεωρία του Thomas Hobbes για το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ κράτους και πολιτών. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς μας πάει σε επικίνδυνα μονοπάτια, με το πιο «άκακο» την αποχή και το πιο επικίνδυνο όταν οι πολίτες παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.


Πρέπει να δούμε σοβαρά πώς θα εμπιστευτεί ο κόσμος ξανά τα όργανα της τάξης, όταν βλέπουμε μπλε φώτα και σκεφτόμαστε «300 ευρώ». Πώς επανορθώνουμε την σχέση μας με τους θεσμούς, όταν έχουμε χωριστεί σε κλέφτες και αστυνόμους;



Γράφει η Μαρία Χριστοφίδη

105 views0 comments