Μαμά, Μπαμπά δεν είναι η δουλεία σας

Αυτήν την πρόταση πρέπει να λένε όλοι οι μικροί μας ποδοσφαιριστές. Μονάχα έτσι θα

δώσουν να καταλάβουν οι γονείς τους πως δεν είναι αυτοί οι προπονητές! Σήμερα στόχο

έχουμε να αφυπνίσουμε τους γονείς να τους δώσουμε να καταλάβουν τη σημαντικότητα του

προπονητή και της σχέσης του με τα μικρά παιδιά.


Τα τελευταία χρόνια όπως θα γνωρίζετε η Κύπρος εξάγει τα πρωταθλήματα grassroots, ένα

πρωτάθλημα για τα μικρά παιδιά που περνούν μια πρώτη γεύση από ποδοσφαιρικό αγώνα.

Αν και τα πρωταθλήματα grassroots έχουν μεγάλη επιτυχία υπάρχει κάτι που δεν αρέσει και

επισκιάζει την προσπάθεια.


Δεκάδες γονείς μαζεύονται έξω από τα γήπεδα φωνάζουν, καθοδηγούν και επηρεάζουν τα

παιδία. Εμποδίζοντας τον προπονητή να κάνει την δουλειά του και τα παιδία δεν

απολαμβάνουν το παιχνίδι.






Όσες φορές και να μιλήσουν οι προπονητές και οι γονείς και τους είπαν να μην επεμβαίνουν

οι γονείς πότε δεν ακούνε. Όσα μέτρα και να προσπάθησαν να πάρουν οι προπονητές το

αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Γονείς-προπονητές που φωνάζουν λένε στα παιδιά τι να

κάνουν και πως να αγωνιστούν.


«Δημήτρη πάσαρε, κάνε κίνηση»

Αν ξέρει και το μωρό του γείτονα ένα το καθοδηγεί κι εκείνο.


Αγαπητέ γονιέ ξέρω πως θέλεις το μωράκι σου να ξεχωρίσει μπορεί κι εγώ να κάνω τα ίδια αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια να βλέπουμε το μικρό χωρίς φωνές και οδηγίες ας απολαύσουμε την απόδοση του και να το χειροκροτήσουμε στο τέλος. Θα μου πεις «Τι πρέπει να κάνουμε ; Υπάρχει ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτό το

πρόβλημα;»


Φυσικά φτάνει να κατανοήσουμε πως τα παιδιά στις ακαδημίες που αγωνίζονται πάνε κυρίως

για να απολαύσουν και να κάνουν την πρώτη τους απόπειρα να εξοικειωθούν με την κοινωνία. Δεν πρέπει και δεν είναι σωστό να τους απαιτούμε πράγματα και νίκες. Εξάλλου ένα από τα χαρακτηριστικά των πρωταθλημάτων είναι πως δεν υπάρχει νικητής, πρωταθλητής σε βαθμολογικό πίνακα. Τα παιδιά αγωνίζονται για την χαρά του παιχνιδιού και

μόνο.


Δεν πάνε να γίνουν Ρονάλντο και Μέσι αλλά πηγαίνουν γιατί τους αρέσει το παιχνίδι. Δεν πάνε για να σηκώσουν καμία κούπα αλλά για να ακούσουν το μπράβο από το προπονητή τους στο τέλος.


Ο προπονητής τους από την πρώτη προπόνηση γίνεται ο καλύτερος σας φίλος ο άνθρωπος που μπορεί να είναι είδωλο και που θα τον αγάπα με ένα ξεχωριστό τρόπο. Ο αγώνας θα είναι ο τρόπος που το παιδί θα δείξει την φιλία και την ευγνωμοσύνη του προς το προπονητή με το να δώσει ότι του έμαθε στις προπόνησης. Να τον κάνει περήφανο όπως κάνει εμάς σε ένα διαγώνισμα.


Δεν θέλει να ακούσει τα μπράβο του μπαμπά ή της μαμάς αλλά το μπράβο του προπονητή

γιατί αγωνίζεται για αυτήν την φίλια που χτίζεται μεταξύ τους.


Μην του λες τι να κάνει στο γήπεδο γιατί τον αποσυντονίζει και του βάζει πίεση.

Μην φωνάζεις γιατί έκανε λάθος ή γιατί δεν έδωσε μία σωστή πάσα. Άσε το προπονητή να

το κάνει αυτό να του εξηγήσει με τον σωστό τρόπο.



Άσε τον προπονητή να τον ενθαρρύνει και να τον καθοδηγήσει σωστά.


Το γνωρίζεις πως από τα 100 παιδιά που βλέπεις, μόνο 1-2 θα γίνουν ποδοσφαιριστές και εύχομαι εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο να είναι το δικό σου. Αλλά αν δεν είναι μην σε απογοητεύει, άφησε το παιδί σου να απολαύσεις τις ποδοσφαιρικές στιγμές που βιώνει. Θα τις θυμάται για πάντα, να πας να παρακολουθήσεις το παιδί σου και να το χειροκροτήσετε πριν και μετά τον αγώνα.


Κατά την διάρκεια του αγώνα να αφήσεις το προπονητή να κάνει αυτό που ξέρει.

Τι ξέρει;


Θα σου πω, ξέρει τι απασχολεί το παιδί σου γιατί στα μάτια του προπονητή βλέπει ένα

πρότυπο που δεν προέρχεται από τα cartoons. Ο προπονητής ξέρει τι σκέφτεται, τι τον

απασχολεί και τι ενοχλεί το παιδί σου για του τα εκμυστηρεύτηκε.


Πως τα γνωρίζω όλα αυτά και κάνω το ειδήμονα;


Τα γνωρίζω γιατί τα βίωσα και εγώ, και αυτά που σας λέω είναι αισθήματα ποδοσφαιρικά αγνά και καθαρά. Ο προπονητής και ο μικρός ποδοσφαιριστής θα γίνουν φίλοι, και μοιράζονται τα πάντα.


Εύχομαι μετά από αυτό το άρθρο να καταλάβεις το σημαντικότητα του προπονητή αλλά και της σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεται ανάμεσα σε ποδοσφαιριστή και προπονητή είναι μία σχέση ζωής που θα συνοδεύουν το παιδί για πάντα. Εύχομαι στο επόμενο παιχνίδι να πας να απολαύσεις το παιχνίδι και στο τέλος να δώσεις το χέρι σου στο προπονητή δεν είναι ανάγκη να του πεις κάτι αυτός θα καταλάβει γιατί το έκανες.



Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου