Ο συνειρμός μιας συνήθειας

Υπάρχουν στιγμές που σου μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες, που όσα χρόνια κι αν περάσουν κάποιες μετέπειτα στιγμές ή συγκυρίες θα σου ξυπνούν τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής. Την περασμένη βδομάδα κάθισα να δω το παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος με την Εθνική Ισπανίας.



Παρακολουθώντας το παιχνίδι μου ξύπνησαν μνήμες, μνήμες από το γκολ του Στέλιου Γιαννακόπουλου όταν αλώσαμε το «Ρομερέδα». Αλλά και οι μνήμες εκείνου του τρελού καλοκαιριού του 2004. Το καλοκαίρι της Ελλάδας όπως το είχαμε λογοπαίγνικα χαρακτηρίσει. Εκείνο το ισόπαλο σκορ που μας έστειλε με το 1.5 πόδι στις 8 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.


Σαν να ήταν χθες που εκείνη η κατηφόρα που οδηγούσε στον Νικοπολίδη δεν έλεγε να τελειώσει. Αλλά επιζήσαμε. Λίγο η αστοχία του μεγάλου Ραούλ, λίγο ο Κατσουράνης, λίγο ο Χοακίν, που αν και προσπερνούσε τους αμυντικούς σαν κώνους, ό,τι δοκίμασε πήγε έξω. Θες γιατί ο Χαριστέας δεν χαρίστηκε στον Ίκερ; Θες γιατί ο Τσιαρτάς είχε αποκτήσει το άγγιγμα του Μίδα; Ό,τι θες πες, εκείνο το γέμισμα, αυτό το κοντρόλ και μετά ΤΕΛΟΣ!!!


Έτσι, φίλοι μου, ακριβώς ένιωσα, σας λέω, στο πέναλτι του Μπακασέτα. Όλα αυτά τα συναισθήματα να αναγεννιούνται ξανά. Η ιστορία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, 90 λεπτά κατηφόρα, κι όμως βρήκαμε τον τρόπο ξανά να πάρουμε κάτι.


Άραγε εκείνο το παραμυθένιο ταξίδι μπορεί να αναβιώσει στα γήπεδα του Κατάρ;

Δύσκολο; Μπορεί στον όμιλό μας να μην είμαστε φαβορί. Μπορεί να ερχόμαστε από 2-3 ανεπιτυχείς προσπάθειες να βρεθούμε σε μεγάλη διοργάνωση μετά από αυτή στην Βραζιλία, να έχουμε χάσει από Φαρόε. Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να κάνουμε τα βασικά. Περάσαμε από χίλια μύρια κύματα. Εντούτοις, φαίνεται πως η Ελληνική ψύχη βρίσκει ξανά τα πατήματα της.


Καλές παρουσίες, αξιοπρεπείς προσπάθειες, και τώρα έρχονται και τα αποτελέσματα. Πού θα μας βγάλει, άγνωστο, αλλά άγνωστο ήταν και όταν ήρθε ο Ρεχάγκελ και κάποιοι τον έκριναν από την πρώτη ήττα στην Φινλανδία. Ωστόσο η ιστορία τους διέψευσε. Περάσαμε το δρόμο με τα αγκάθια, ίσως βρούμε πέτρες αυτή τη φόρα και τα ρόδα ακόμα να αργούν. Αν μη τι άλλο το παλεύουμε.


Υπάρχει ταλέντο και ψυχή στην Εθνική, μένει να τους στηρίξουμε όπως έγινε και παλιότερα.

Κλείνοντας, να θυμάστε τα λόγια του Σάκη Ρουβά «δεν είναι 11 αυτοί, 11 εμείς, αλλά είναι 11 αυτοί και 11 εκατομμύρια εμείς»


Σας αφήνω και θα τα πούμε στην επόμενη πειρατεία γιατί το πειρατικό δεν βυθίστηκε ποτέ!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου

123 views0 comments

Recent Posts

See All