Ο τελικός της προσφυγιάς

Μετά το 2000-2001 όπου και αυτός είχε προσφυγικό άρωμα καθώς ήταν ανάμεσα σε Ανόρθωση και Εθνικό Άχνας, φέτος μετά από 20 χρόνια θα έχουμε ξανά ζευγάρι τελικού δυο προσφυγικά σωματεία.



Ανόρθωση Αμμοχώστου - Ολυμπιακός Λευκωσίας, δύο προσφυγικά σωματεία, αντιμέτωπα στον τελικό μετά από 60 χρόνια. Δύο ομάδες που έχουν την καρδιά στραμμένη στις σκλαβωμένες τους ρίζες. Η Ανόρθωση με μάτια να κοιτάζουν τις ακτές της Αμμοχώστου και τον Ολυμπιακό να ψαχουλεύει για κρυφές ματιές πίσω από την μοιρασμένη πρωτεύουσα να ψάχνει για το «Ξύλινο τείχος*» .


Δύο ομάδες που το πιο πιθανό να αφιερώσουν την κατακτήση του τροπαίου στην επιστροφή πίσω στην σκλαβωμένη τους γή.


Δύο φίλαθλα κοινά που μοιράζονται την ίδια συμπόνια. Ποιος Ανορθωσιάτης δεν συγκινείται όταν στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό εκτός έδρας ακούγεται το “Χώμα που περπάτησα”;

Ποιός Ολυμπιακός δεν πανηγύρισε την πρόκριση μέσα στην Τουρκία;

Τους χωρίζουν 90 λεπτά και τους ενώνει το αισθήματα της προσμονής.

Τους χωρίζουν τα χρώματα και τους ενώνει ο πόθος για επιστροφή.

Τους χωρίζει ένα τρόπαιο αλλά τους ενωνεί η ελπίδα πως ο επόμενος τελικός θα είναι σε μια ελεύθερη Κύπρο.


Τους χωρίζουν λίγα και τους ενώνουν πολλά.

Εύχομαι τις επόμενες μέρες οι δύο διοικήσεις να καθίσουν στο τραπέζι και πριν την έναρξη του τελικού να γίνει ένα μικρό αφιέρωμα στην Αμμόχωστο και στο «Ξύλινο τείχος*».


Εύχομαι οι ιαχές αυτού του τελικού να φτάσουν σε κάθε γωνιά της σκλαβωμένης μας γης.


Εύχομαι το ποδόσφαιρο μας να γίνει για άλλη μια φορά ο τρόπος που θα εκφράσουμε την προσμονή και την ελπίδα για ελευθερία.


Καλή Επιτυχία και στους δύο, ας κερδίσει πρώτα η σκλαβωμένη μας πατρίδα και μετά ο καλύτερος.


*Η λέξη Τακτακαλάς σημαίνει «ξύλινο τείχος» στην τουρκική και ονομάστηκε έτσι γιατί παλαιότερα, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν τοποθετήσει ένα μεγάλο ξύλινο τείχος για προστασία των Ελλήνων από τις εφόδους των Τούρκων


Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου