Οι φωτογραφίες της Βικτωριανής εποχής που μας στοιχειώνουν


Η άποψη πως οι παλιές φωτογραφίες έχουν κάτι το ανατριχιαστικό είναι αρκετά διαδεδομένη. Διάλεξε τι σε ενοχλεί περισσότερο: Είναι η απουσία χρώματος, τα μάτια που γυαλίζουν τόσο πολύ, η απόκοσμη καταχνιά που φαίνεται να κυριαρχεί στο φόντο, η ενδυμασία και η διακόσμηση που μοιάζουν να βγήκαν από ταινία τρόμου, ή το αγέλαστο μούτρο των φωτογραφιζόμενων που είναι σαν να έλαβαν μόλις κάποια τρομερά νέα;


Όποιο από όλα και να είναι, οι τρίχες στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας σηκώνονται σαν καρφιά! Σαν να μην έφταναν τα πιο πάνω, τα πρώτα χρόνια της φωτογραφίας χαρακτηρίζονται από κάποιες...ασυνήθιστες πρακτικές...


1. Η κρυμμένη μάνα


Έχεις ποτέ σου προσπαθήσει να βγάλεις φωτογραφία ένα μωρό; Τέλεια.

Σκέψου τώρα να είσαι μάνα το 1900 και να έχεις κάνει ραντεβού σε στούντιο για τη φωτογράφηση του παιδιού σου. Αυτή είναι η μία και μοναδική ευκαιρία που έχεις στη ζωή σου για να το κάνεις αυτό, αφού ο φωτογράφος σου έχει ήδη πάρει ένα νεφρό σαν προπληρωμή και περιμένει το 1/3 του συκωτιού σου για αντικαταβολή. Και το παιδί σου κλαίει. Και δεν σταματά να κλαίει. Και δεν κάθεται ακίνητο. Τι επιλογή έχεις; Πρέπει να καθίσεις μαζί του για να το κρατήσεις ήσυχο, αλλά δεν θες να φαίνεσαι στην φωτογραφία. Ο πρωταγωνιστής πρέπει οπωσδήποτε να είναι το αγγελούδι σου! Η λύση;


Σκουλλίστου με μιαν κουρτίνα. What could go wrong?



Η πιο πάνω μέθοδος ήταν κοινή πρακτική στη Βικτωριανή Αγγλία. ΕΥΤΥΧΩΣ, δεν είναι πια, ούτε στην Αγγλία, ούτε πουθενά (ελπίζω).



2. Mεταθανάτια φωτογράφηση


Επίσης πολύ συνηθισμένο ήταν το νεκρικό πορτραίτο. Όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο έφευγε από τη ζωή, θέλοντας να διατηρήσουν την εικόνα του και την ανάμνησή του, οι τεθλιμμένοι διευθετούσαν τη φωτογράφηση του νεκρού πριν την ταφή. Οι νεκροί συχνά «στήνονταν» από το φωτογράφο (ο οποίος συνήθως διέθετε σχετικό ειδικό εξοπλισμό) με διάφορους τρόπους που μιμούνται τη ζωή. Δεδομένου ότι η φωτογραφήσεις κόστιζαν τόσο πολύ, ήταν πολύ πιθανό το νεκρικό πορτραίτο να ήταν και το μοναδικό πορτραίτο κάποιου, γι’ αυτό και ήταν τόσο πολύτιμο.



3. Επεξεργασία φωτογραφίας


Η τέχνη της φωτογραφίας ήταν ακόμα στα γεννοφάσκια της, αλλά οι φωτογράφοι της εποχής ήδη κοιτούσαν μπροστά, στην επεξεργασία εικόνας!




Σύντομη ιστορία της φωτογραφίας


Οι πρώτες φωτογραφικές μηχανές με την έννοια που κατανοούμε σήμερα, δηλαδή για την αιχμαλώτιση και διατήρηση μιας εικόνας, εμφανίστηκαν γύρω στο 1835. Πριν από αυτό, υπάρχουν αναφορές ανά τους αιώνες στην camera obscura, η οποία ήταν ένα είδος μηχανής που στην ουσία πρόβαλλε μια εικόνα πάνω σε μια επιφάνεια. Διάφοροι πολιτισμοί είχαν τη δική τους εκδοχή, μεταξύ τους οι αρχαίοι Έλληνες (από τον 5ο π.Χ. αιώνα κιόλας), οι αρχαίοι Άραβες και οι αρχαίοι Κινέζοι.


Η προσπάθεια για μετάβαση από την προσωρινή προβολή μιας εικόνας στην αιχμαλώτιση και διατήρησή της λοιπόν, ήταν συνεχής, με καταγεγραμμένα πειράματα από το 10α αιώνα μ.Χ. Οι πιο αποτελεσματικές μέθοδοι, ωστόσο, επινοήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1830, όπου πολυάριθμες ανακαλύψεις μας επέτρεψαν να αποτυπώσουμε εικόνες σε επιφάνειες από γυαλί, χαρτί κ.α.. Ως τα μέσα του 19ου αιώνα, ήταν πλέον δυνατή η εμφάνιση μιας φωτογραφίας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.


Η διάδοση της φωτογραφίας, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη, αφού οι φωτογραφικές μηχανές και ο παρεμφερής εξοπλισμός ήταν αρκετά βαρύς και δύσκολος στη μεταφορά, ενώ μια φωτογράφηση σε επαγγελματικό στούντιο κόστιζε αρκετά.

Αυτό άλλαξε όταν οι πρώτες φωτογραφικές μηχανές έγιναν διαθέσιμες στο ευρύ κοινό κατά τη δεκαετία του 1890, επιτρέποντας στον κόσμο να πειραματιστεί και να εκφραστεί δημιουργικά!

Καχτερίνα 🌵