Ομόνοια...Αιώνια

Στην άμυνα λιοντάρια, επίθεση κανόνια και του λαού ομάδα, Ομόνοια, Ομόνοια, Ομόνοια!



Ο Λάρκου όταν ανέλαβε την ομάδα πρέπει να είχε μάθει αυτό τον στοίχο απ´ έξω. Μια Ομόνοια χάρμα οφθαλμών στην μεγαλύτερη διαρκείς του πρωταθλήματος. Άμυνα γρανίτης δύο στόπερ που θύμιζαν λιοντάρια έτοιμα να κατασπαράξουν το θήραμα. Δυο Πλάγια Μπακ που ανεβοκατέβαιναν τις πλάγιες γραμμές σαν τρένα που δεν είχαν σταθμό. Που τις σέντρες τους δεν μπορούσες να απομακρύνεις.


Πλαγιοκοπούσαν τους αντιπάλους σαν σταματημένους, μπαλιές λουκούμια έτοιμες για να γίνουν γκολ. Δεν αναφέρθηκα στον κέρβερο νομίζω δεν χρειάζονται και πολλά, ο Φαμπιάνο θύμισε τις ένδοξες στιγμές του Μπράσας όπου και οι δυο είναι γίγαντες και η όψη τους επισκίαζε τα γκολπόστ.

Στο κέντρο είχαμε το σκυλιά του πολέμου άλλοτε Κούσουλος και άλλοτε Βίτορ. Ο Κούσουλος που αναγεννήθηκε αφού δούλεψε και έδειξε πως η σκληρή δουλεία ξεπερνά το ταλέντο. Δεν μειώνουμε σε καμία περίπτωση το ταλέντο του αλλά η σταθερή ανοδική του πορεία είναι ξεκάθαρα λόγω δουλείας και μπράβο του.


Ο Βίτορ που η αξία του είναι εκεί εδώ και δυο-τρία χρονιά, ένα ήρεμο σκυλί που αν σε δαγκώσει θες άμεσα γιατρό γιατί κινδυνεύεις από ακρωτηριασμό. Το 8ρί το γλυκό, Ζόρντι Γκόμες, η ήρεμη δύναμη το μυαλό, ο σύνδεσμος των κανονιών με των λιονταριών, ο άνθρωπος με το άγγιγμα του Μίδα, φάουλ κόρνερ μπαλιές, ένας μπαλαντέρ, σε μια ορχήστρα χωρίς κανένα φερέφωνο.


Το 10 το καλό, πότε ο Τιάγκο και πότε ο Παπούλαρος. Για τον Βραζιλιάνο τα λόγια είναι περιττά, παίζει με μυαλό, ηρεμία, αυτοπεποίθηση, είναι η λύση όταν η ομάδα θέλει να ξεκλειδώσει γόρδιους δεσμούς. Ο Παπούλαρος, του το χρωστούσε η μοίρα έναν τίτλο και τον πήρε φέτος, σαν το παλιό καλό κρασί που όσο παλιώνει γίνεται καλύτερο. Παίζει παντού, δεκάρι, σέντερ φορ, πλάγιος επιθετικός, και όλα με μαεστρία, τα λόγια για τον Παπούλη είναι περιττά. Μπροστά Άσαντε, Τσέποβιτς.


Ο Αφρικανός αν και στο τέλος φάνηκε άτυχος εντούτοις η συλλογική του προσφορά δεν μπορεί να παρακαμφθεί, έδωσε λύσεις σε όλες τις γραμμές της επίθεσης, πότε σαν κυνηγός και πότε σαν πλάγιος επιθετικός, χρειάστηκε χρόνο προσαρμογής αλλά έδειξε να έχει την στόφα του μεγάλου παίχτη. Ο Σέρβος επιθετικός ξεμπούκωσε τα κανόνια τις Ομονοίας και ήταν λες και προϋπήρχε στην ομάδα χρόνια. Δεν χρειάστηκε χρόνο προσαρμογής και έδειξε να έχει αυτό που ήθελε η Ομόνοια, το εύκολο γκολ.


Σε όλα αυτά προσθέστε τα πιτσιρίκια του Μπεργκ και θα έχεις μια ορχήστρα με μια αρμονική μουσική που θα σου γαληνεύει την ψυχή. Χωρίς παραφωνία, μια μελωδία σε ρυθμούς πότε σερβικούς, πότε αφρικανικούς πότε ισπανικούς. Γιατί μιλάμε για ένα σύνολο απίστευτα αρμονικό, με του ποδοσφαιριστές να κάνουν τα ιδία ακριβώς πράγματα κάθε παιχνίδι αλλά κανείς να μην μπορεί να σπάσει αυτό το τρελό ρυθμό.


Ο ΛΑΟΣ γιορτάζει, το δικαιούται, 11 χρόνια δίψας δεν τα λες και λίγα. Δικαιούται να βγει, να φωνάξει να πανηγυρίσει, πέρασε χίλιες κακουχίες και όμως επέστρεψε, έχει την στόφα της μεγάλης ομάδας, την στόφα της φανέλας και το απέδειξε ακόμα και όταν η ορχήστρα έδειχνε να βραχυκυκλώνει με ένα μαγικό τρόπο η μελωδία επέστρεφε. Ομονοιάτικα μου απολαύστε τους πανηγυρισμούς σας αν, και δεν σας υποστηρίζω, χάρηκα γιατί το αξίζατε, βγείτε στον δρόμο, αυτές οι μέρες είναι δικές σας είναι για τα 11 χρόνια που δεν λείψατε από το πλάι της ομάδας σας.


Όσο για τα μετρά και αυτούς που σας έκριναν ή θα σας κρίνουν, είναι γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν τα αισθήματα σας γιατί απλά δεν κατανοούν πως η Ομόνοια είναι τρόπος ζωής!


Λοιπόν σε αυτούς αστέ με να τους δώσω εγώ την απάντηση, και εσείς πηγαίνετε στο Ηλίας Πούλους να αποθεώσετε τους ποδοσφαιριστές σας το αξίζουν!


«ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΡΘΟΥΝ, ΟΜΟΜΟΙΑ-ΑΙΩΝΙΑ»




Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου