Πεζοδρόμια γεμάτα εμπόδια

Γνωρίζουμε καλά την ιστορία. Ένας οδηγός πήγε στην τράπεζα για να κάνει τη δουλειά του, στην υπεραγορά, να ψωνίσει κάτι, στο περίπτερο, στο ταχυδρομείο. Άσχετα αν ακριβώς απέναντι υπάρχει χώρος στάθμευσης που πιθανότατα να είναι άδειος, προτιμά το πεζοδρόμιο! Εύκολο και βολικό!

«Μα 5 λεπτά ρε κουμπάρε…» Η πιο γνωστή δικαιολογία.

Έκλεισε και τη ράμπα πρόσβασης, ασφαλώς. Το ότι θα ταλαιπωρήσει σίγουρα όποιον τολμήσει να περάσει από εκεί, πεζό, ηλικιωμένο, ανάπηρο με τροχοκάθισμα, μητέρα με παιδικό καροτσάκι, ολίγον (έως και καθόλου) τον ενδιαφέρει. Όπως δεν ενδιαφέρει άλλωστε και πολλούς, πάρα πολλούς συμπατριώτες μας. Το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα. Μια κι έξω. Φτάνει να αποφασίσουμε και να αλλάξουμε νόμους, ποινές, νοοτροπίες.


Οι πόλεις πρέπει να έχουν κανόνες. Το ίδιο και οι πολίτες να έχουν και υποχρεώσεις πέραν από δικαιώματα. Ο καθένας από εμάς πρέπει να μάθει να σέβεται και να σκέφτεται πως αυτό που μας βολεύει εμάς ίσως να στερεί το δικαίωμα ενός άλλου συμπολίτη μας. Κι ακόμα χειρότερα, ίσως να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή ενός άλλου.


Στόχος του κράτους και των Δήμων πρέπει να είναι η πλήρης και αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας στον τομέα αυτό, αλλά κυρίως η προσπάθεια επιμόρφωσης των πολιτών μέσα από σεμινάρια, εκστρατείες και άλλες ενέργειες. Ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος έχει χρέος να διαμορφώνει τον τρόπο σκέψης και δράσης των δημοτών του.



Γράφει ο Άθως Αγαπητός

137 views0 comments