Πνάσε.. Ούλλα εν να παν καλά

Updated: Apr 18

Το “Πνάσε” εν λλίο ασκήσεις αυτοβοήθειας, λλίο ζωγραφική, λλίο μαγειρική, λλίο ταρώ τζαι πολλύ χιούμορ. Εν το βιβλίο που εν να ήθελα να έγραφα εγώ. Όι επειδή είμαι ιδιαίτερα πναστή ή επειδή πιστεύκω ότι όντως εν να παν ούλλα καλά. Αλλά επειδή όντως βοηθά ανθρώπους αρκόπελλους τζαι σαντανωμένους σαν εμένα.


Όπως γράφει το οπισθόφυλλο, το Πνάσε είναι: Ένας Κυπριακός, χιουμοριστικός τζαι τσας ξημαρισμένος οδηγός ψυχικής επιβίωσης για όσους χάννει λλίον η παττίχα τους.


Εν ιδανικό για όσους αναουλιάζουνται με τες ινσπιρέισιοναλ αναρτήσεις του φέισμπουκ τζαι για όσους γυρίζουν τα μμάθκια τους ανάποδα όποτε θωρούν αποφθέγματα του Πάολο Κοέλιο.

Αγαπώ το τούτο το βιβλίο επειδή εν σαμπώς τζαι μιλάς με μια φίλη σου που ξέρει τι να πει για να σε κάμει να νιώσεις καλύτερα. Η Άρτεμις γράφει με ειλικρίνεια τζαι αυθεντικότητα. Εν χρησιμοποιεί ποττέ τα κυπριακά μόνο τζαι μόνο για να φκάλει γέλιο, αλλά γιατί εν όντως το καλλύτερο εργαλείο για να πει τζείνα που σκέφτεται. Λαλώ το γιατί υποφέραμε αρκετά που την κυπριακή τηλεόραση.


Μιλά ανοιχτά για δύσκολα πράματα όπως το να γίνεσαι μάνα τζαι να μεν έχεις ιδέα τι κάμνεις, για τες τύψεις, τες ενοχές τζαι την ντροπή. Εν υπόσχεται πούποτε ότι εν να σε «σάσει», μάλιστα παροτρύνει κόσμο που όντως νιώθει χάλια να δει κάποιον επαγγελματία. Συμβουλή: να γίνεσαι Κεντέρης με τα βιβλία ή τους ανθρώπους που σου εγγυούνται ότι εν να σε σάσουν. Εκτός τζαι αν εν γιατροί ή φυσιοθεραπευτές, τζαι τούτο όι πάντα.


Με τούτο το βιβλίο εγελάσαν τζαι τα μουστάτζια μου. Κυριολεκτικά, εφόσον επέρασα μαζί του την πρώτη καραντίνα τζαι οι αισθητικοί ήταν κλειστοί κανένα τρίμηνο.

Εθκιάβασα το άπειρες φορές, έπεισα φίλους μου να το γοράσουν που τζαι τζείνοι επείσαν άλλους τόσους, τζαι κάθε φορά που το αννοίω ανακαλύπτω κάτι καινούργιο, αν τζαι εν μόνο 45 σελίδες. Τζαι θκιεβάζοντας το νιώθω όντως ότι ούλλα εν να παν καλά. Ή τουλάχιστον γελώ τζαι ξιάνω.


Υστερόγραφο: Μια μέρα που ένοιωθα πραγματικά σκατά, άνοιξα το τζαι εξεκίνησα να χρωματίζω κάτι κάρτες ταρώ που είχε στο τέλος. Απορροφήθηκα τόσο πολλά που άμα με έπιασε μια συνάδελφος λαλώ της, γίνεται να μιλήσουμε πιο μετά γιατί πρέπει να τελειώσω κάτι σημαντικό; Το κάτι σημαντικό:



Γράφει η Μαρία Χριστοφίδη

95 views0 comments