15 Ιουλίου: Το πουκάμισο το θαλασσί

Ήταν 15 του Ιούλη, ώρα 8:30

ο χρόνος πάγωσε,

το ράδιο μάταια ρωτούσε

‘Ποιός θα δικάσει τον φονιά;’

Και εσύ αναρωτιόσουν το ίδιο,

Λες και δεν ήξερες την απάντηση,

Κλάδος ελαίας, Κλάδος ελαίας, Ότι έγινε, έγινε,

Περασμένα ξεχασμένα Ή απλά κρύψε να περάσουμεν…

Είδες τον αδερφό σκοτωμένο από τον ‘αδερφό ομοεθνή’ και γείτονα,

Αδερφός τι αδερφός είναι αυτός που σου φυτεύει μια σφαίρα στις 15 και στες 22 παραθερίζει στο Τρόοδος ενώ η Κύπρος καίγεται;

Γύρνα το άλλο μάγουλο, δώκε άφεση, ήταν άφρονας, δεν ήξερε.

Πέντε μέρες μετά: μάνα και αδερφή σφαγμένες από τον αλλόθρησκο εισβολέα.

Αυτό το φοβόσουν, άλλωστε όλα τα βιβλία το λέγαν είναι βάρβαροι, αλλά ο γείτονας, ο ομοεθνής που παίζατε στο πάρκο;

46 χρόνια ο άφρονας διορίστηκε σε βλέπει και σε χαιρετά χωρίς να ερυθριά

Σε προσφωνεί αδερφό, και νιώθεις τον εμετό να ανεβαίνει,

Αλλά δεν λες τίποτε, θυμάσαι τι λεν οι ειδήσεις ΄ήταν αλληλοσπαραγμός και εμφύλιος δεν ήταν προδοσία’

Οι πρώτοι επαναπαύονται στις δάφνες τις ακριβής προδοσίας,

Οι δεύτεροι κρατούν ως λάφυρο το σπίτι σου και την μισή σου πατρίδα

Ανοίγεις την τηλεόραση, το πραξικόπημα 15η είδηση της ημέρας πριν τα αθλητικά,

Αφιέρωμα 15 δευτερολέπτων,

Ήταν άφρονες είπαν, μα ήταν εντεταλμένη υπηρεσία

46 χρόνια και εσύ πρόσφυγα, παιδί αγνοουμένου ακόμα ρωτάς κάθε

Δευτερογιούνη,

‘Ποιός θα δικάσει τον φονιά;’

Και μέσα σου δίνεις την απάντηση,

΄Κανένας αντιθέτως απονέμονται στεφάνια, ανεγέρθηκαν αγάλματα για τους εθνοσωτήρες, και μια σημαία στον Πενταδάκτυλο κόκκινη σαν αίμα να μας θυμίζει όσα ξεχάσαμε…


Ποίημα του Μάριου Αντωνίου (Μαντριώτης)


74 views0 comments

Recent Posts

See All